Jest to bardzo charakterystyczny dziko rosnący lub uprawiany krzew o wysokości dochodzącej do 2-4 m. Naprzeciwległe ułożone na łodydze liście ma całobrzegie, często nieregularnego kształtu, głównie jajowatoeliptyczne do podłużnych, o długości od 9 do 12 cm. Szczyt liścia jest ostro zakończony, a brzeg delikatnie karbowany. Ogonek liściowy o długości do 4,5 cm pokryty jest włoskami. Kielich kwiatowy jest zrosloplatkowy, do 12,5 cm długości. Kwiaty kształtu lejkowatego do 24 cm długości, żółte u podstawy, mają płatki barwy białej lub różowawej, a o zmierzchu wydają bardzo intensywny zapach. Roślina tworzy duże, zielone, niepękające i nieco zdrewniałe owoce w postaci ostro zakończonej torebki z nielicznymi pestkami o nieregularnych kształtach. Odwar z liści i kwiatów rośliny ma działanie przeciwskurczowe oraz - w zależności od dawki - pobudzające lub uspokajające i nasenne. W ostatnim przypadku mieszkańcy Amazonii zwykli kłaść pod poduszkę kwiaty floripondio. Aromat suszonego ziela działa wybitnie relaksujące W tradycyjnej medycynie peruwiańskiej sporządzone z surowca wyciągi alkoholowe lub lekko podpieczone i nakładane wprost na ranę kwiaty stosuje się miejscowo w celu uzyskania efektu przeciwbólowego oraz w przypadku ropni, dermatoz, w przebiegu trudno gojących się ran, reumatyzmu i w celu zmniejszenia przekrwienia po stłuczeniach. Nie należy stosować surowca na zbyt rozległe zmiany na skórze, gdyż alkaloidy ulegają wchłonięciu przez skórę i zbyt duża ich ilość mogłaby spowodować niepożądane efekty uboczne. Palony surowiec ma działanie wzmacniające, poprawiające nastrój i kondycję fizyczną. Stosowany jest również w kolkach. W większych dawkach może powodować działanie halucynogenne i dlatego stosowany jest wraz z ayahuaską w opisanych pod tym hasłem obrzędach rytualnych.