Rodzaj Copaifera obejmuje duże, silnie rozgałęzione drzewa 20, a nawet 30 m wysokości. Pień mają prosty, koronę szeroką i obszerną. Ich drewno jest ciężkie i ma barwę kasztanową. Kora wymienionych powyżej gatunków jest pomarszczona, barwy popielatozielonej, nakrapiana, a gałęzie połyskliwe. Liście są parzystopierzaste, kwiatostan graniasty, a kwiaty barwy białej lub różowej, pozbawione okwiatu (jego rolę przejęły działki kielicha), obupłciowe, drobne, gładkie na zewnątrz oraz pokryte włoskami od wewnątrz. Kwiaty mają charakterystyczny zapach. Owoc pękający za-wiera od 1 do 4 nasion pokrytych skórką o żywopomarańczowym zabarwieniu. ywica otrzymywana z naciętych drzew stosowana jest w leczeniu trudno gojących się ran. Wykazuje działanie przeciwgrzybicze, przeciwświerzbowe, przeciwłuszczycowe oraz przeciwwrzodowe i przeciwhemoroidalne. W opryszczce stosuje się oleożywicę Copaifera officinalis zmieszaną w równych częściach z oleożywicą Andira araroba, a w stanach zapalnych skóry miejscowo - samą oleożywicę. Wszelkie stany zapalne są wskazaniem do jej stosowania: w przypadku zapalenia pęcherza moczowego oleożywica powinna być przyjmowana doustnie, a zapalenie migdałków jest wskazaniem do pędzlowania nią jamy ustnej. Preparatami z kory lub owoców copaiby mieszkańcy Amazonii leczą także stany zapalne uszu. Surowiec ten używany jest też do wspomagania leczenia nadciśnienia (oleożywica stosowana doustnie), reumatyzmu (kąpiele z dodatkiem odwaru z kory). W przypadku tężca oraz w artretyzmie i bólach mięśniowych smaruje się bolące okolice żywicą. Kaszel i chroniczne zapalenia oskrzeli oraz astmę leczy się przyjmowaną doustnie oleożywicą, a dodatkowo smaruje się nią szyję i klatkę piersiową. W celu złagodzenia objawów związanych z wrzodami żołądka zaleca się pić oleożywicę w niewielkich ilościach.