Carqueja ma postać rośliny zielnej lub krzewu. Rośnie dziko. Wysokość łodygi dochodzi zaledwie do 40-50 cm. Jest ona jasnozielona, nieco spłaszczona, o mięsistej, przypominającej sukulent konsystencji, na całej długości pokryta liśćmi. Często funkcję liści przejmują skrzydełkowato rozszerzone pędy, czyli galęziaki. Roślina jest dwupienna. Kwitnie żółtopomarańczowymi kwiatami, zgrupowanymi głównie w górnej części rośliny. Są to koszyczki męskie oraz koszyczki żeńskie. Korona kwiatów żeńskich jest nitkowata, a męskich - rurkowato-dzwonkowata. Roślina rdzennie andyjska. Obecnie występuje od Kolumbii do Boliwii i Chile. W Peru rośnie na stanowiskach na wysokości od 500 do 4500 m n.p.m. Spotkać ją można głównie na suchych terenach, czasem w dżungli amazońskiej, ale również na terenach o klimacie tropikalnym w Argentynie, Paragwaju i Urugwaju. Napar z liści używany jest przez mieszkańców Amazonii jako środek przeciw-malaryczny oraz przeciwko bólom związanym z cyklem menstruacyjnym, a także bólom żołądka towarzyszącym chorobie wrzodowej. Jego stosowanie związane jest również ze stanami zapalnymi żołądka, niestrawnością, schorzeniami wątroby i woreczka żółciowego - łącznie z eliminowaniem kamieni żółciowych - oraz biegunkami. W 1991 roku przeprowadzone na szczurach badania wykazały redukcję sekrecji soku żołądkowego oraz działanie przeciwbólowe po podaniu preparatu z Baccharís genistelloides. Nalewką sporządzoną z rośliny naciera się bolące miejsca w przypadkach bólów reumatycznych, przy skręceniach i zwichnięciach. Napar przygotowany z liści carquei ma zastosowanie jako środek tonizujący, gorzki, żołądkowy i wspomagający trawienie. W Amazonii znane są jej właściwości przeciwgorączkowe, detoksy-kujące i poprawiające obraz krwi, także w anemii lub w przypadkach utraty krwi.