Drzewo Mywxylon balsamum osiąga wysokość do 20-25 m, ma rozłożystą koronę i chropowatą korę, po nacięciu której można uzyskać zastygający, pachnący wanilią, cierpki w smaku sok, przypominający żóltawobrązową żywicę. Ułożone naprzeciwległe, złożone, wiecznie zielone liście są parzystopierzaste - mają 6 lub więcej gładkich i lśniących listków o długości do 10 cm i szerokości do 5 cm - u podstawy zaokrąglone, a na szczycie podlugowato zaostrzone. Niewielkie kwiaty zebrane w ki-ście osadzone są w kątach liściowych. Oś kwiatostanu jest brązowawa, pokryta meszkiem. Pięć płatków korony ma kolor żółtawy i szerokość ok. 12 mm. Owocem jest strąk o długości ponad 12 cm z zakrzywionym szczytem, z dwiema jamkami zawierającymi jedno do dwóch nasion nerkowatego kształtu o długości do 14 mm otoczone żywicą balsamiczną i pokryte cienką, suchą łuską. Drzewo Myroxylon pereirae jest charakterystyczne dla całej Ameryki Środkowej, podczas gdy Myroxyion baisamum pochodzi z północnej części Ameryki Południowej - z Peru, Kolumbii i Wenezueli, występuje również w Argentynie, Paragwaju i Boliwii. Obecnie można też spotkać ten gatunek w Azji (Indie, Sumatra), dokąd sprowadzono go w XIX wieku. Oba gatunki są blisko spokrewnione i mają podobne zastosowanie. Tworzą lasy pierwotne na wysokości od 850 m n.p.m. Preparaty z kory zażywane są w schorzeniach dróg oddechowych, przeziębieniach, zapaleniu płuc i gruźlicy. O wykorzystaniu balsamu we wspomaganiu leczenia schorzeń dróg oddechowych decyduje obecność olejków eterycznych i ich przeciw-bakteryjne oraz wykrztuśne właściwości. Stosowany jest też zewnętrznie na rany, otarcia, ropnie i owrzodzenia na skórze. Przynosi również ulgę w przypadkach wrzodów żołądka, w bólach głowy oraz bólach związanych z urazami. Są też doniesienia o leczeniu chorób wenerycznych z użyciem żywicy Myroxylon balsamum. O jej działaniu przeciwbakteryjnym, przeciwgrzybiczym i przeciwpasożytniczym świadczy fakt, że do dziś ma zastosowanie w leczeniu biegunek, czerwonki, upławów, grzybicy, świerzbu, odparzeń skórnych oraz dla przyspieszenia ziarninowania tkanki skórnej.