Jest to krzew, którego wysokość dochodzi do 1,5 m. Łodygę ma wzniesioną, gładką lub pokrytą delikatnymi wioskami. Liście są zwykle podłużne lub równowąskie o powierzchni nieco pomarszczonej, z rozproszonymi wioskami i równoległym unerwieniem, ułożone naprzeciwległe. Brzeg blaszki liściowej delikatnie piłkowany. Dolna strona blaszki-liściowej pokryta jest włoskami gęściej. Kwiaty zebrane są w koszyczki o średnicy 1 cm. Dno koszyczka jest płaskie, niepokryte włoskami. Korona kwiatu złożona z zielonkawych płatków, pięciodzielna. Pięć pręcików, słupek dolny koloru purpurowego. Owoc niepękający, suchy, w postaci niełupki, zawierający 1 bezbielmowe nasiono. Asmachilca występuje w górach - głównie na zachodnich stokach Andów oraz w dolinach na wysokości 3600 do 4000 m n.p.m. w prowincjach Cuzco, Apurimac i Ayacucho. Jest to gatunek rośliny leczniczej charakterystyczny szczególnie dla Peru. -Używany od dawnych czasów w leczeniu chorób układu oddechowego. Z surowca sporządza się głównie napary. Zaleca się ich zażywanie w przypadku astmy, stanów zapalnych i we wszelkich schorzeniach górnego i dolnego odcinka dróg oddechowych (zapalenie gardła, krtani, zatok, oskrzeli). Wykazuje działanie wykrztuśne. Ponieważ zbyt duże dawki Aristigueitia mogą wywołać tachykardię, zaleca się sporządzanie stosunkowo rozcieńczonych naparów. Surowiec stosowany jest też w przypadku bólów reumatycznych oraz w niedomaganiach wątroby i woreczka żółciowego. Wykazuje aktywność przeciw wolnym rodnikom. Dzięki dużej zawartości rutyny działa uszczelniająco na naczynia krwionośne. Stąd coraz szersze jego zastosowanie w kosmetyce, głównie w postaci kąpieli.