Jest to roślina roczna o wysokości 20-60 cm, a czasem nawet dochodzącej do pirco, ppirca, romerillo, rosero, 1 m, o nagiej, kanciastej, często rowkowanej, ciemnozielonej, rozgałęzionej łodydze. saltillo, sheta rao, shilcu, sillcan, Liście o ostrych, pilkowanych krawędziach osadzone są naprzemianlegle. Ich kształt yema de huevo, z'aiguille. jest owalnolancetowaty lub jajowaty. U podstawy są tępo zakończone, a na szczycie Polska nazwa: uczep, zakończone ostro. Kwiatostany zebrane są w pęczkach. Kwiaty brzeżne są nibyjęzyczkowe, środkowe - rurkowate. Płatki barwy białej, a w części środkowej żółte do brunatnych. Roślina tworzy owoc w postaci niełupki, zawierający podłużne, półtora-centymetrowe nasiona, które łatwo przyczepiają się do ubrania. Roślina rdzennie peruwiańska. W Amazonii rośnie na wysokości do 4000 m n.p.m. Jest pospolitym chwastem terenów wilgotnych - zarówno na wybrzeżu, jak i w rejonach górskich. Występuje również w Brazylii, Meksyku, Dominikanie, na Bahamach, Haiti, Filipinach i w Wenezueli. Jako roślina lecznicza stosowana jest od czasów prekolumbijskich. Napar z ziela rośliny działa przeciwbiegunkowo, przeciwzapalnie (luteolina), stosowany jest też przeciwko aftom, w grzybicach, anginie i zapaleniu płuc. W tym celu również żuje się liście. Plemiona amazońskie używają go także w cukrzycy, zapaleniu wątroby i innych jej schorzeniach. Ostatnio stwierdzono, że luteolina ma działanie ochronne na wątrobę. W zapaleniu krtani, jamy ustnej, bólu zębów i przy przykrym oddechu zwyczajowo żuje się liście. Rozdrobnioną świeżą roślinę przykłada się na zmienione chorobowo miejsca w przypadku owrzodzeń, a w przypadku reumatyzmu zaleca się również kąpiel w odwarze z liści.